Majątek ziemski położony 6 km na południe od Obornik.
Objezierze, usytuowane na terenie gęsto zaludnionym już w czasach prehistorycznych, pojawia się we wczesnych dokumentach. Pod koniec XII wieku biskup Radwan oraz książę Mieszko III nadali szpitalowi św. Jana pod Poznaniem dochody z ceł pobieranych w kilku wsiach, w tym w Objezierzu; ich następcy potwierdzili to nadanie w latach 1218, 1225 i 1238.
Kościół (il. 21–22) powstał na bazie jednonawowej budowli romańskiej, która od wschodu posiadała prawdopodobnie prezbiterium zamknięte półkoliście, a od zachodu – kwadratową wieżę. Gdy w okresie późnego gotyku świątynia przestała wystarczać pod względem przestrzennym, rozebrano stare prezbiterium, a korpus nawowy przedłużono w kierunku wschodnim i zamknięto trójbocznie. Obiekt, pierwotnie zaprojektowany z drewnianym stropem, wzmocniono wówczas przyporami i prawdopodobnie nakryto sklepieniami gwiaździstymi, które jednak z nieznanych przyczyn później usunięto. Od strony północnej dobudowano zakrystię.
W poprzednim stuleciu, być może w 1775 roku (Korytkowski II, s. 179), kościół został przebudowany i opatrzony prostymi stropami drewnianymi. Szerokość wnętrza wynosi 7,50 m. Dolne partie romańskiej budowli wykonano z granitowych ciosów, których wysokość przy gruncie sięga 35 cm, a na wysokości wzroku wynosi 12–15 cm; spoiny zostały wtórnie zaznaczone (nacięte). Wokół kościoła biegł cokół zakończony skośną płaszczyzną. Na tym skosie, w jednym z miejsc po stronie południowej, wyryto łacińską inskrypcję wielkimi literami z XIV wieku: „Hic jacet Elene”, a za nią umieszczono mały herb ze strzałą skierowaną w lewo. Górne partie murów obwodowych i wieży wzniesiono z cegieł o wymiarach 26 × 13 × 7,5 cm. W południowej ścianie korpusu nawowego, pod pozbawioną wartości nowszą kruchtą,
zachował się dawny portal (il. 23); posiada on dwustopniowe ościeże i zamknięcie w formie łuku półkolistego, podczas gdy sam otwór drzwiowy zwieńczony jest prostym nadprożem; gzyms impostowy składa się z płyty i skosu; pionowe elementy ościeża wykonano z granitu, natomiast łuki – z cegły. Również wieża (il. 21) jest w przeważającej części romańska i posiada na najwyższej kondygnacji fryzy arkadowe; przypory oraz hełm pochodzą z poprzedniego stulecia. Podczas późnogotyckiej rozbudowy wykorzystano ponownie znaczną liczbę granitowych bloków i cegieł z rozebranych wcześniej partii budowli.
Dwa kielichy ze złoconego srebra. Starszy, utrzymany w stylu dojrzałego renesansu, ma 21 cm wysokości i został wykonany w 1559 roku; powierzchnie sześciolistnej stopy wypełnia delikatny ornamentici roślinny. Młodszy, o formach późnorenesansowych, został ufundowany w 1634 roku.
Pacyfikał ze złoconego srebra, wysokość 65 cm, rok 1657.
Relikwiarz (il. 24–25) w kształcie domku zwieńczonego szczytem. Jego drewniane ściany pokryte są złoconymi płytami miedzianymi, zdobionymi emalią komórkową. Na przedniej, dłuższej ściance przedstawiono męczeńską śmierć
św. Dionizego, patrona Francji; na połaci dachu ukazano moment ścięcia świętego, a na ścianie poniżej – jak przekazuje on swoją głowę kapłanowi stojącemu przed ołtarzem z krzyżem i kielichem, podczas gdy za nim pada jego oprawca, a Bóg wyciąga z chmur błogosławiącą dłoń.
Na obu krótszych bokach widnieją smukłe postacie świętych odzianych w togi. Połać dachu oraz tylna ściana (którą można otworzyć, odchylając ją) pokryte są wzorem ornamentalnym. Grzebień wieńczący kalenicę ozdobiony jest dwiema płytkami z wizerunkami aniołów. Wyryte liniowo przedstawienia figuralne odznaczają się szlachetną formą; na stronie
przedniej głowy postaci wykonano w technice reliefu. Emalia zachowała się w doskonałym stanie, o ile nie uległa uszkodzeniom zewnętrznym; kolory nałożono bez cieniowania, a barwą dominującą jest ciemny błękit, któremu towarzyszą zieleń morska, błękit kobaltowy (smalta), czerwień, żółć i biel. Wysokość szkatułki, mierzona do zwieńczenia kalenicy, wynosi 24 cm. Przyjmuje się, że obiekt powstał w pierwszej połowie XIII wieku w Limoges.
Wieczna lampka, srebro, późny renesans.
Ośmioboczne naczynie na wodę święconą z pozłacanej miedzi, z rytą, prostą dekoracją maswerkową; pierwsza połowa XVI wieku.
Dwa małe żyrandole mosiężne: jeden zwieńczony dwugłowym niemieckim orłem cesarskim (druga połowa XVII wieku),
drugi – późniejszy.
Cztery świeczniki cynowe z 1780 roku.
Dwa dzwony o średnicy 70 i 75 cm, z inskrypcjami wykonanymi minuskułą gotycką.
Płyty nagrobne Andreasa Objezierskiego (zm. 1594) i jego żony, wmurowane w mur obwodowy: pierwsza po lewej, druga po prawej stronie ołtarza głównego.
Postacie przedstawiono w pozycji leżącej. Tylko nagrobek mężczyzny opatrzony jest inskrypcją.
Autor: Kohte, Julius (1861-1945)
Inny tytuł: Kunstdenkmäler der Landkreise des Regierungsbezirks Posen
Adres wydawniczy: Berlin : J. Springer, 1896.
Miejsce wydania: Berlin
Wydawca: J. Springer
Opis fizyczny X, [2], 342, [2] s., 2 k. tabl. : il. ; 30 cm
Języ: niemiecki
Źródło: Biblioteka Narodowa, polonia.pl